İkiztepe Mahallesi’nin kuzeyinde bulunan alan, Kızılırmak Nehri'nin Karadeniz'e döküldüğü yere yakın bir konumdadır. Uzaktan iki tepe olarak gözüken ören yeri, iki büyük ve iki küçük tepeden oluşmaktadır. Yazılı kaynaklarda yer alan bilgilere göre, yerleşme yerinin kapladığı alan, 175x375 metre ebatlarındadır. Alanda 1974 yılında kazı çalışmaları başlatılmıştır. İkiztepe’nin Geç Kalkolitik Çağ’da yerleşim yeri olarak kullanıldığı tespit edilirken, İlk Tunç Çağı boyunca da yerleşimin kesintisiz olarak devam ettiği ve Orta Tunç Çağı’nın 3. evresinde, yani Orta Anadolu’da Eski Hitit Devleti’nin kuruluşuna kadar sürdüğü ortaya çıkartılmıştır. Geç döneme tarihlenen bazı buluntular da yerleşimin geç tarihlerde de kullanıldığına işaret etmektedir. Kazılarda elde edilen çok sayıda buluntuya dayanılarak gündelik yaşama ilişkin pek çok detaylı bilgiye ulaşılmıştır. Höyüğün önemli buluntuları arasında yer alan idoller, yerleşim alanının erken dönem dini inanışlarına ışık tutması açısından önemlidir. İlk Tunç Çağı’na tarihlenen pişmiş toprak idollerin çoğunu kadın figürleri oluşturmaktadır. Anadolu Ana Tanrıça geleneğine işaret eden idoller, höyükte ele geçen diğer eserlerle birlikte, günümüzde, Bafra Müzesi ve Samsun Müzesi koleksiyonlarında yer almaktadır. Sergilenen eserler arasında, pişmiş toprak tanrıça figürinleri, çanak çömlekler, bilezik, küpe ve kolye gibi takılar, baltalar, ağırşaklar, cam eserler, amphoralar bulunmaktadır. En dikkat çekici sergilerden biri İlk Tunç Çağı mezarından çıkarılan, üzerinde ameliyat izleri olduğu iddia edilen izler görülen kafatasıdır.